Inreisverbod, corona, visum. Wat een jaar, wat een jaar

Zittend bij de gate kan ik voor mijzelf goed terugblikken op de weg die ik bewandeld heb om hier te komen. Alleen al hier kunnen zitten kostte mij een jaar, maar het voelt veel langer. Over ongeveer een uur vertrekt mijn vlucht naar Washington DC. Vlucht UA947 van Amsterdam Schiphol Airport naar Dulles International Airport gaat zo boarden, als ik zit zal de stress gaan zakken denk ik. Stress, een woord wat een heel jaar samen kan vatten. Een inreisverbod, corona en problemen met mijn visum stelde deze reis een jaar uit, maar eigenlijk begon ik hier al veel langer geleden mee.

Wie niet waagt, wie niet wint

Maart 2018

Het is begin 2018, ik ben net een halfjaar bezig aan de opleiding voor de journalistiek in Tilburg. Komend schooljaar moet ik stage gaan lopen. Waar? Ik heb nog geen flauw benul. Wat ik wel weet, is dat ik minimaal één keer deze opleiding naar de Verenigde Staten wil en dan het liefste met een stage.

Ik besluit de stoute schoenen aan te trekken en zowel RTL nieuws in New York als de NOS in Washington DC te benaderen. RTL stuurt mij een afwijzing via de mail, NOS belt mij op. Op mijn scherm verschijnt een 202 nummer: de Verenigde Staten, Washington DC.

Aan de lijn krijg ik Ryan Hermelijn, producer voor de NOS op hun redactie daar. “Je bent nog erg jong en hebt nog weinig ervaring”, krijg ik te horen. Niet heel gek bedenkend dat ik nog maar net 17 was of zoals we dat in de volksmond mooi zeggen: nog niet eens droog achter de oren. Ryan heeft nog wel wat tips voor me: “Ga eerst nog iets meer ervaring opdoen en wordt ook wat ouder. Wij zijn namelijk echt een afstudeerstage dus probeer het over een paar jaar nog een keer.” Die laatste woorden ben ik zeker niet vergeten.

De tips neem ik erg ter harte. Ik blijf schrijven voor het Eindhovens Dagblad (tot eind 2019) en ik ga mijn vader achterna door artikelen te schrijven voor USA4ALL. Mijn stage ga ik lopen bij het Algemeen Dagblad in het Groene Hart en in het tweede jaar van de opleiding besluit ik om samen met studiegenoot Leon Kleinveld naar St. Louis af te reizen om daar een productie te maken. Het duurt nog een jaar ongeveer voordat Ryan en de NOS weer om de hoek komen kijken.

Correspondentenavond

8 oktober 2019, Hilversum

Wouter Zwart, Tim de Wit, Marieke de Vries, Sander van Hoorn en nog veel meer correspondenten van over de hele wereld komen samen in theater Gooiland in Hilversum voor de NOS-correspondentenavond. De Brexit was in volle gang en de hele avond ging het over werken in het buitenland als journalist, hoe ziet het leven van een correspondent eruit en er werden mooie verhalen en anekdotes verteld. Naderhand was er een mogelijkheid om te spreken met de correspondenten en ze vragen te stellen.

Wouter Zwart stond natuurlijk bovenaan mijn lijstje om te spreken. Correspondent in de Verenigde Staten, maar ja, ik was natuurlijk niet de enige die hem wilde spreken. Dan zie ik aan een wat hoge tafel een man zitten die net een hap neemt van een bitterbal. (Vraag me niet waarom ik die bitterbal nog heb onthouden, maar is een leuk detail. Feitje: die bitterbal is nooit opgegaan)

Het is Ryan Hermelijn, de producer van de NOS die mij een jaar daarvoor gebeld had en nog tips had gegeven. Niemand herkende hem omdat hij vooral op de achtergrond actief is. Ik stap op hem af en begin een praatje maken. “Ik moet jou nog bedanken”, zeg ik hem. Met een verwonderde blik van: Wie ben jij en hoezo ken jij mij? kijkt Ryan mij aan. Ik leg hem kort het verhaal van ons telefoongesprek uit en we raken verder aan de praat.

Binnen de kortste keren staat ook de tafel van Ryan vol omdat iedereen doorkrijgt dat hij ook veel mooie verhalen kan vertellen en tips heeft voor iedereen die maar wil. Die avond ga ik naar huis en weet ik het zeker. Volgend jaar ga ik het proberen, stagiair worden bij de NOS in Washington DC.

Coronapandemie

28 december 2020

Een korte tijd na de correspondentenavond breekt de pleuris uit in de wereld. Een virus houdt al snel de hele wereld in zijn greep en weet landen dicht de gooien en er vallen veel doden.

Toch besluit ik eind 2020 het erop te wagen. Ik stuur vlak na de feestdagen een mail naar Ryan om te kijken of er een mogelijkheid is om in 2021 stage te lopen bij de NOS.

Er gaat een maand of twee overheen voordat ik op 5 februari een antwoord krijg:

Ha Liam,

Als de omstandigheden het toelaten zouden we graag een stageplek willen aanbieden in de periode mei t/m augustus. Tien slagen om de arm gezien de onvoorspelbaarheid van de pandemie, maar we zouden het zeker willen proberen.

Zou jij nog in aanmerking willen komen voor deze stage?

Ik hoor graag van je.

Groet, Ryan

Yes, dit is het mailtje waar ik zolang op gewacht heb. Binnen een paar minuten antwoord ik Ryan en dat weekend stuur ik hem mijn nieuwe CV op en een motivatiebrief. De week daarop zit ik samen met de nieuwe correspondenten (Lucas Waagmeester en Marieke de Vries) en met Ryan in een ZOOM-sollicitatiegesprek.

Het gesprek verloopt voor mijn gevoel goed, ik kon de vragen die zij hadden beantwoorden, maar ook zeker mijn eigen verhaal vertellen. Dan moet ik nog een paar weken wachten. Er zijn meerdere gegadigden dus die gesprekken moeten ook plaatsvinden. Ondertussen ben ik druk bezig met mijn Minor American Studies aan de NHL Stenden. Gelukkig allemaal digitaal door de coronapandemie dus ik kan het gewoon vanuit huis volgen.

Het is aan het eind van een van die lessen als mijn telefoon overgaat. ‘NOS Washington DC’ staat er in mijn scherm. Ik zet snel de les op mute en pak op. Het is Ryan: “Nou, binnenkort ga ik een contactverbod voor jou regelen”, zegt hij grappend. “Jij hebt mij de afgelopen jaren zo vaak al gemaild.” Ik moet er om lachen, maar van binnen ga ik helemaal kapot van de zenuwen, dan krijg ik eindelijk de verlossende woorden van hem. “Jij bent uitgekozen als volgende stagiair bij ons op de redactie”.

Ik zie mijn handen nog trillen. Holy shit, droom ik of is dit echt. 1 mei 2021 zou ik moeten beginnen, binnen een maand alles zien te regelen voor mijn visum. Een korte tijd, maar dat moet lukken. Nog maar één maand voordat ik mijn droom kan verwezenlijken, dacht ik tenminste. Die maand werden er elf uiteindelijk, en dat had meerdere oorzaken.

Inreisverbod

Wat er in die elf maanden allemaal gebeurd is, is heel veel dus sorry alvast dat deze eerste blog al een vrij lange is. Alles binnen een maand regelen bleek geen probleem te zijn. De eerste afspraak op het consulaat in Amsterdam was te halen om op 1 mei weg te kunnen. Maar, daar kwam het eerste probleem om de hoek kijken: er was nog een inreisverbod actief die al door president Trump ingesteld was. Een studentenvisum viel niet onder de uitzonderingen dus ik kon teleurgesteld terug naar huis, over een paar maanden kon ik het weer proberen.

Eind 2021 zou ik dan vertrekken naar de VS. Door de coronapandemie moet ik de agenda in de gaten houden voor een afspraak om weer langs te gaan bij het consulaat. Dat lukt en op 8 november wordt het inreisverbod opgeheven en kan ik proberen om op 1 december naar de VS te komen. Helaas heb ik nog geen afspraak staan voor die tijd, dus ik dien een verzoek in voor bespoediging. Daar hoor ik maar niks van en denk dus niet dat het gaat lukken.

Dan krijg ik te horen op 1 november dat ik 8 november meteen langs kan komen. Shit, de papieren die ik nu heb, hebben geen startdatum voor 1 december maar 1 november. Nieuwe regelen duurt tien dagen en heb ik dus nooit op tijd binnen. Toch ga ik op 8 november lang bij het consulaat. Ik leg mijn situatie uit en ik mag het benodigde document nasturen. Later blijkt dat die nog niet eens verstuurd was vanuit de VS en dus een week later dan gepland aankomt in Nederland. Ik kan hem ophalen bij het kantoor van Kilroy in Utrecht. (Waar ik al eens eerder naartoe was gegaan, maar er dus geen pakket bezorgd was.)

Vanuit daar stuur ik het op naar het consulaat, maar door alle vertragingen, en ook omdat ik het niet rechtstreeks naar het consulaat had moeten sturen (PostNL heeft ook een week lang mijn paspoort met document in een sorteercentrum laten liggen) komt hij pas rond 1 december aan bij het consulaat. Daar krijg ik op 14 december bericht van dat ik geen visum kan krijgen omdat ze geen visum voor 1 december uit kunnen geven als die datum al verstreken is. Ik krijg dus al mijn documenten terug en moet het opnieuw gaan proberen.

Met de planning om 1 maart te vertrekken worden de nieuwe papieren in de VS geregeld en ik regel een afspraak voor zo vroeg mogelijk in februari 2022. Het lukt om voor 9 februari een afspraak te maken op het consulaat, de papieren komen halverwege januari binnen dus alles is er deze keer mooi op tijd. Ondertussen ook een nieuw paspoort aan moeten vragen want die verliep bijna.

Dan krijg ik de donderdag voor mijn afspraak een mailtje van Kilroy, de data op mijn formulier blijken niet te kloppen. Omdat ze in Amerika gebruik maken van het maand-dag-jaar systeem voor datums staat er in plaats van 2 maart, 3 februari 2022. Nee hé, hoe kon ik zo stom zijn.

Gelukkig had Kilroy dit al opgemerkt en nieuwe documenten opgevraagd. Die zouden op vrijdag in Stockholm liggen. (Waar ook een kantoor is van Kilroy) Maar dan blijkt er een sneeuwstorm over Tennessee te trekken en is de vlucht vertraagd, dus het wordt pas begin volgende week. Hopelijk op maandag maar misschien dinsdag, de dag voor de afspraak.

Na wat belletjes met FedEx blijkt de meest verstandige optie om een nieuwe sticker erop te plakken in Stockholm en hem direct naar mijn huis te laten sturen. Oftewel het gelijk teruggeven aan de bezorger en dan heb ik het hopelijk dinsdag binnen. Ik ga op dinsdag ook al naar Amsterdam om daar te slapen want ik moet op woensdag om 9.00 uur al op het consulaat zijn. Het zal nu toch niet weer fout lopen?

Derde afspraak consulaat

Op maandag krijg ik bericht dat het is aangekomen in Stockholm en meteen doorgestuurd wordt naar mij thuis, daar zou ik het dinsdag voor de middag moeten hebben. Nog even duimen en hopen dat het goed komt. En dat kwam het, dinsdag ochtend komt het document (1 blaadje kleiner dan een A4’tje, ja dat is waar ik op moest wachten) aan. Ik pak het in en spring in de trein naar Amsterdam, ik kan met een gerust hart naar het consulaat.

Woensdagochtend is het dan zover, voor de derde keer weer op het consulaat. De medewerkster kijkt mij verbaast aan. “Uhhh, je had hier niet hoeven komen hoor?” Ik kijk haar verward aan. “Nou ja, jullie wilden dat ik langskwam dus…” Een kort overleg met haar collega volgt. “Ja nou, prima uhm ik ga je niet weer interviewen want dat heb je al twee keer gedaan dus dat zit wel goed. Je bent denk ik de meest geïnterviewde stagiair die wij hier ooit hebben gehad”, vult ze lachend aan. “Mijn excuses daarvoor.” Ik kan mijn paspoort achterlaten en die krijg ik over een paar dagen met visum thuis gestuurd. Eindelijk heb ik de goedkeuring, eindelijk krijg ik mijn visum.

Die vrijdag krijg ik dan ook echt mijn visum en op zaterdag bestel ik mijn vliegtickets. De voorbereidingen kunnen weer beginnen, waar in april vorig jaar mijn koffers al een keer ingepakt waren kan dat nu weer, maar deze keer voor het echt.

Schiphol

28 februari 2022

Het voelt gek, maar deze ochtend ben ik voor het eerst echt nerveus. Ik ben vroeg wakker en ik ben zelfs een beetje misselijk. Om 10.00 uur heb ik een afspraak op Schiphol voor de coronatest die ik moet doen voordat ik kan vliegen. (Dat moet een dag voor vertrek)

Ik blijf deze avond dan ook slapen in het Ibis-hotel voordat ik morgenochtend om 12.00 uur vertrek richting Washington DC. De stress en nervositeit worden gedurende de dag steeds wat minder. Zittend in het hotel op Schiphol voelt het nog steeds heel onrealistisch dat ik morgen echt weg ben voor vijf maanden, wellicht dat dat morgen anders is.

1 maart 2022

Dan is het verhaal weer rond, aangekomen op het vliegveld waar ik nog even met mijn ouders heb kunnen praten voordat ik moest inchecken en mijn koffers af moest geven. Zittend bij de gate zie ik het vliegtuig van United Airlines al staan. Om 11 uur gaan we boarden, om 12 uur moeten we vertrekken.

De realisatie begint langzaam in te dalen, ik ga echt weg. Voor vijf maanden, de droom wordt werkelijkheid en jaren van snoeihard mijn best doen hebben echt geloond.

See you soon Washington DC!

5 reacties

  1. Wow, Liam, wat een gedoe allemaal. Als je het leest denk je ‘ van uitstel komt afstel’ , gelukkig bij jou niet. Gelukkig ben je er nu. Heel veel succes.

Laat een antwoord achter aan Edith Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Het gaat niet om wie ze schrijft, het gaat om de verhalen

Subscribe To Our newsletter